Nadżerka szyjki macicy

Szyjka macicy (łac. Cervix uteri) - zgrubiała, dolna część mięśniówki macicy. Łączy pochwę z jamą macicy. Dzięki licznym zmarszczeniom sprzyja wydostawaniu się płodu na zewnątrz. Szyjka macicy jest kanałem dla plemników, które je wiedzie z pochwy do macicy.

Nadżerka jest najczęściej spotykaną zmianą chorobową części pochwowej szyjki macicy. Szacuje się, iż nadżerkę szyjki macicy spotyka się u co czwartej kobiety. Nie jest to schorzenie, które w bezpośredni sposób zagraża życiu kobiety, jednakże jak każda choroba nie może być zlekceważona. Zaniedbana i nieleczona nadżerka może bowiem doprowadzić do rozwinięcia się o wiele poważniejszych stanów chorobowych, jak np. choroba nowotworowa.

Nadżerka najczęściej nie powoduje żadnych dolegliwości i objawów. Zdarza się, że objawy występujące u kobiety są tak znikome, że trudne są przez nią do uchwycenia. Dotyczy to przede wszystkim nadżerek niewielkich rozmiarów. Kobiety najczęściej zgłaszają się do lekarza z powodu nieznacznych upławów, które z reguły nie są kojarzone z występowaniem u nich nadżerki. W zależności od wielkości zmiany upławy mogą być mniej lub bardziej nasilone. Nadżerka wytwarza bardzo dużą ilość śluzu. W połączeniu ze stanem zapalnym tworzą się więc obfite upławy, najczęściej o barwie żółtawej bądź zielonkawej. Mają one zazwyczaj bardzo nieprzyjemny zapach i mogą powodować różnego rodzaju podrażnienia sromu, przez co kobieta może odczuwać pieczenie i swędzenie tej okolicy. W przypadku bardziej zaawansowanej nadżerki niepokojącymi objawami mogą być krwawienia kontaktowe, bóle podczas stosunku, bóle dołem brzucha czy też plamienia międzymiesiączkowe.

Niektórzy ginekolodzy są zdania, że małe nadżerki wykrywane u młodych kobiet, które dotychczas nie rodziły, nie wymagają leczenia lecz tylko obserwacji. Niekiedy wystarczy jedynie wyeliminować czynnik powodujący stan chorobowy (np. globulki i pianki antykoncepcyjne, tampony, krążki lub kapturki pochwowe), a środowisko szyjki macicy samodzielnie może powrócić do równowagi.

Z samoistnym wyleczeniem erytroplakii spotykamy się również u młodych kobiet, u których powstanie tego rodzaju zmian ma najprawdopodobniej podłoże hormonalne. W przeciągu roku aż 60% wykrytych przypadków znika samoistnie.

Wybór najlepszej opcji terapeutycznej zależy od wyniku badania cytologicznego, kolposkopowego lub histopatologicznego. Znaczenie ma również  rozległość zmiany, jej etiopatogeneza, wiek pacjentki i wywiad położniczy. U nieródek preferuje się metody  wyczekujące (obserwacja i kontrolne rozmazy cytologiczne), zachowawcze (koagulacja chemiczna,lokalna estrogenoterapia,  gałki p/zapalne) lub zabiegowe (niedestrukcyjne), do których zalicza się krioterapię lub  waporyzację energią lasera.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy nadżerki szyjki macicy