Anorgazmia

Wyróżniamy czynniki somatyczne, psychogenne i kulturowe.

Czynniki somatyczne:

• wady wrodzone, bądź nabyte narządu rodnego, np. wady statyki macicy, wady wrodzone pochwy,
• zaburzenia hormonalne obniżające libido np. dysfunkcja tarczycy, hiperprolaktynemia, hipoestrogenizm,
  
• zaburzenia neurologiczne - np. uszkodzenie nerwu sromowego, urazy rdzenia kręgowego,
  
• zaburzenia w następstwie zabiegów operacyjnych,
  
• zmiany poporodowe,
  
• sany zapalne w obrębie narządu moczowo-płciowego,
  
• hpotonia,
  
• brak kurczliwości mięśnia Kegla,
  
• zmiany perimenopauzalne
  

Czynniki psychogenne:

• traumatyczne przeżycia seksualne w dzieciństwie,
  
• stany lękowe towarzyszące współżyciu: lęk przed ciążą, brak intymności w realizacji zbliżenia,
  
• czasowe zmniejszenie pożądania seksualnego - np. zły nastrój, przemęczenie fizyczne i psychiczne,
  
• miłość konfliktowa, brak zgodności między partnerem emocjonalnym a seksualnym, uczucia skierowane do innej osoby, niż ta z którą realizuje się zbliżenie,
  
• konflikty w związku zależne od partnera - brak zapewniania dogodnych warunków przez mężczyznę, niska kultura erotyczna, rzadziej - nieudany dobór partnerski, chęć dominacji mężczyzny w związku,
  
• niechęć do partnera
  

- świadoma - gdy kobieta zna czynniki niechęci,
- ukryta - np. związek z mężczyzną nie wzbudzającym pożądania,

• zaburzenia osobowości, nerwice, zespoły depresyjne,
  
• występowanie u kobiety przejawów dewiacyjnego zachowania seksualnego, nieakceptowanego przez partnera,
  
• problemy seksualne partnera,
  
• zespół zakodowanych reakcji seksualnych
  

Czynniki kulturowe:

Rygorystyczne purytańskie wychowanie najbliższego środowiska, brak należytej wiedzy o seksualności kobiety, przeceniane roli orgazmu w satysfakcji w związku partnerskim.

Anorgazmia przy istnieniu silnej potrzeby seksualnej kobiety może prowadzić do licznych zaburzeń wtórnych:

• psychicznych - o charakterze histeryczno-neurostenicznym,
  
• somatycznych - długotrwałe przekrwienie bierne w okolicach narządów miednicy mniejszej prowadzi do przerostu w mięśniowej części szyjki macicy, przerostów tkanki łącznej przymacicza.
  

Celem leczenia anorgazmii jest odtworzenie optymalnych warunków zapewniających orgazm. Bardzo częstą przyczyną są nieprawidłowe reakcje między partnerami. W związku z tym najczęściej rozpoczyna się terapię od naprawy zakłóconych więzi partnerskich i polepszenia edukacji seksualnej partnera. Wskazane jest przekazanie mu wiedzy o możliwości pobudzania przestrzeni Grafenberga, jednoczesnej stymulacji pochwy i łechtaczki, stymulacji szyjki macicy podczas głębokich ruchów frykcyjnych. W przypadku zaburzeń więzi partnerskiej stosuje się omawiane już przy okazji innych zaburzeń metody treningów partnerskich i desensybilizacji.

W leczeniu anorgazmii przydatne są również treningi masturbacyjne, ułatwiające odkrycie wzorców pobudzania sfer erogennych kobiety. Osłabienie mięśnia Kegla można leczyć ćwiczeniami polegającymi na rytmicznym napinaniu i rozluźnianiu grupy mięśni krocza.

Natomiast somatyczne przyczyny anorgazmii leczymy według zasad znanych z ginekologii lub endokrynologii itd.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy anorgazmi